Azimli bir koleksiyoncudan, Türkiye’nin ilk elektronik oyuncak üreticilerinden birine dönüşen İbrahim Yaylıoğlu’nun başarı hikayesine dönüşmüş oldu. İnsan hikayesini ve girişimcilik ruhunu harika bir şekilde tamamlıyor. Bu detaylar, Türkiye’nin oyuncak sanayii tarihine ışık tutan çok kıymetli anekdotlar barındırıyor.
Ticaret sicilinde gördüğümüz “Japon Oyuncak Mağazası” isminin tesadüf olmadığı anlaşılıyor. 1950’lerde İstanbul’dan topladığı oyuncakları Ankara’da satarak işe başlayan İbrahim Bey, muhtemelen o dönem dünyada oyuncak sektörünü domine eden “Japon oyuncakları” imajını (kalite ve yenilik sembolü olarak) bir marka stratejisi olarak seçmiş.
Recep Ersan ve Bebek Üretimi: Recep Bey’in 700 çeşit bebek üretmesi, Türkiye’de yerli imalatın sanılandan çok daha çeşitli ve köklü olduğunu gösteriyor. İbrahim Yaylıoğlu’nun bu sürece tanıklık etmesi ve anılarında yer vermesi, sektörün hafızası açısından çok kritik.
Kibele ve Elektronik Devrimi: 1981 yılında üretilen “Kibele” marka oyuncak araba, sadece bir oyuncak değil, Türkiye’nin o dönemdeki mühendislik ve yerli üretim vizyonunun bir parçasıdır. Sesle ve uzaktan kumandayla kontrol edilebilen bir oyuncağın 80’lerin başında Türkiye’de üretilmiş olması, İbrahim Bey’in sadece bir tüccar değil, aynı zamanda vizyoner bir sanayici olduğunu kanıtlıyor.
“Mekan değiştirme” süreci, paylaştığınız 1961 tarihli ilanda da kendisini gösteriyor. İlanda Bahçelievler’deki evinden sonra Yeni Ulus İşhanı’na taşındığı ve burayı “ticari ikametgah” (merkez) edindiği resmiyet kazanmış. Bu iş hanı, o yıllarda Ankara ticaretinin kalbinin attığı yerlerden biriydi.
İbrahim Yaylıoğlu figürü;
1950’ler: Tedarikçi ve toplayıcı (İstanbul-Ankara arası köprü),
1960’lar: Mağazalaşma ve kurumsallaşma (Japon Oyuncak Mağazası),
1970-80’ler: İnovatif üretim (Eğitici küpler ve Kibele),
1981’deki yüksek teknolojili, ses komutlu Kibele arabalarından temel eğitici küplere kadar uzanan bu ürün yelpazesi, İbrahim Yaylıoğlu’nun her yaş grubuna hitap eden bir “Oyuncak İmparatorluğu” kurma hedefinde olduğunu hissettiriyor.
İbrahim Yaylıoğlu’nun eğitici küpler üretmiş olması, onun sadece ticari bir başarı peşinde olmadığını, aynı zamanda pedagojik bir vizyona da sahip olduğunu gösteriyor. Bu detay, 1960 ve 70’li yılların Türkiye’sinde oyuncak sektörünün sadece “oyalamaca” değil, “gelişim” odaklı bir evreye geçişini temsil ediyor.
O yıllarda oyuncak pazarı genellikle basit plastik figürler veya teneke arabalar üzerine kuruluydu. İbrahim Bey’in eğitici küplere odaklanması, muhtemelen İstanbul’da tanıştığı Recep Ersan gibi isimlerin yerli üretim disiplini ile birleşen bir modernleşme çabasıydı. Küpler; harf, sayı veya resim eşleştirmeleriyle çocukların zihinsel gelişimini hedefleyen, o dönem için oldukça ileri görüşlü materyallerdi.

ÇETİN ÖZBEY